Stel je voor: je staat voor een uitgestrekte zee, golven die tegen de kust beuken. Achter je nadert een vijandelijk leger, soldaten en strijdwagens die dichterbij komen. Geen ontsnappingsroute, een doodlopende weg. Paniek slaat toe. Het lijkt het einde. Dit is het tafereel uit een van de oudste verhalen in de menselijke geschiedenis: de doortocht door de Rode Zee, rond 1200-1400 voor Christus.
In het Bijbelboek Exodus, onderdeel van de Joodse en christelijke overlevering, leidt Mozes het volk uit Egypte, waar ze eeuwenlang in slavernij leefden. Na tien bijna ongelooflijke plagen laat de farao hen vertrekken. Opgetogen beginnen ze aan hun reis naar vrijheid.
Maar dan doemt de Rode Zee op, met het leger van de farao die zijn slaven terug wil. In deze uitzichtloze situatie strekt Mozes zijn staf uit over het water. Het water splijt – muren van water aan beide kanten, droog land ertussen. Mozes gaat voorop en leidt het volk door deze onwaarschijnlijke doorgang. Achter hen sluiten de golven zich en verdrinkt het leger van de farao. Het volk van slaven kan onbevangen verder reizen naar een hoopvolle toekomst.
In Rijswijk, waar het leven rustig voortkabbelt langs de Vliet, lijken zulke drama’s ver weg. Toch kent iedereen momenten van wanhoop: een onverwacht ontslag, een pijnlijke relatiebreuk of financiële problemen. Hoe kom ik hier ooit weer bovenop? In de wereld om ons heen lijkt het een en al onrust. Allerlei soorten dreigingen kunnen ook ons raken. Waar gaat het heen met deze wereld? Soms lijkt er geen uitweg te vinden.
Het verhaal van Mozes is meer dan alleen geschiedenis. Voor christenen is het een metafoor voor Jezus’ pad door lijden en dood. God zelf biedt ons door Jezus een uitweg. Hij kwam als een grotere leider dan Mozes, werd een kwetsbaar mens en deelde in ons sterfelijk bestaan. Hij onderging ontberingen en lijden, kende tegenslagen, teleurstellingen en verdriet. Uiteindelijk ging zijn lijden zelfs tot in de dood. Hij ging niet om het lijden heen, maar dwars dóórheen. En daarmee baant Hij een pad voor ons.
In deze 40-dagentijd mogen we een uniek perspectief omarmen. De zee van de dood heeft niet het laatste woord. Door Gods ingrijpen is er een pad gebaand dat we mogen volgen, ondanks alle dreigingen. We hoeven dat pad niet zelf te creëren; het ligt er al. Deze weg vermijdt problemen niet, maar biedt wel perspectief. Ook voor ons is er een toekomst vol hoop.
Davo van Peursen